.

Þriðjudagur, 9. mars 2010

Er bloggið dautt?

Ég hef ekki bloggað síðan í nóvember 2008.
Veit ekki hvort ég er að byrja aftur að blogga, efast um það. Ekki nema þá kannski til að ræða hvað ég er að gera dagsdaglega. En það kannski þykir ekki mörgum áhugavert, og þó.

Ástæðan fyrir bloggleysi mínu er einföld. Umræðan, fjölmiðlarnir og pólitíkin er komin á þannig plan að mig listir ekki til að taka þátt. Mitt vandamál (ekki ykkar) en ég held ég sé ekkert ein á báti hvað þetta varðar. Ég finn mig alla vega ekki eina í neinum hópi með þessari hugsun.
Ég horfi ekki á fréttir lengur. Alls ekki á stöð 2 og helst ekki á RÚV. Fletti í gegnum fyrirsagnir á mbl, vísi og Dv.is og les hratt ef eitthvað áhugavert er í fréttum og þá aðallega um fræga fólkið í Hollywood. Kannski ekki alveg en næstum því, áhuginn er lítill á fréttum og það er engum um það að kenna nema Stjórnmálamönnum og graut leiðinlegum og ófaglegum fjölmiðlamönnum sem við íslendingar eigum. Endalausar tafir í pólitík, fyrirgreiðsla og læti og hamagangur sem maður skilur ekki að fólk leyfi sér. Hvar eru fagmannlegheitin og hvar týndu margir siðferðinu, munurinn á röngu og réttu. Eitthvað sem mamma kenndi!

Ég hef verið í Framsóknarflokknum í einhver 8 ár held ég. Hef aldrei hitt Finn Ingólfsson en heyrt mikið um hann gott og slæmt, aðallega það síðarnefnda. Ég hef heyrt misgóðar sögur af mörgum í pólitík, framsókn og öðrum flokkum en sögur eru sögur og þar sem ég upplifði þær ekki persónulega þá tek ég þeim sem Gróusögum sem þær eru nú oft á tíðum.
Ég lít hinsvegar á þetta sem fortíðarvanda. Allt þetta spillta lið sem seldi eða gaf þetta og hitt til þess eins að græða. Þetta er allt komið upp á yfirborðið svo nú þarf fólk að setjast niður, skrifa reglur og lög og koma í veg fyrir að þetta gerist aftur. Því ég lofa ykkur því að siðleysið er til í mörgum þarna úti og sagan endurtekur sig ef ekki er á henni tekið. Sorglegast af þessari vinnu í kringum pólitík er að sjá hvað ungur nemur, gamall temur. Það sem betur fer ekki algengt en það verður engin breyting á spillingu ef við lögum ekki leikreglurnar jafnóðum ef það kemur upp villa.

Um svipað leyti og ég bloggaði síðast þá var Jóhönnu Sigurðardóttur haldið á svakalegum stalli hjá alltof mörgum. Ég var því engan vegin sammála og fannst hún ekkert eiga heima inn á hinum "háa" Alþingi hvað þá í Ráðherrastóli. En ekki var á mig hlustað - nú held ég að fólk hefði betur gert það. En svona er það stundum, maður hrópar í vindinn en fólk er svo fast í sínu apparati. Flokkshollustan svo mikil sem ég skil fullkomlega. Þessi hugsun að ef þú ert í Framsókn þá hlýturðu að vera sammála öllu sem þar gengur á og jafnvel sammála öllum flokkssystkinum líka. Ég skil að fólk haldi þetta en þar fer svo fjarri. Það er eitt að vera ósammála og svo að vera ósammála en jafnframt virða og skilja sjónarmið annarra. Pólitíkin er svo persónuleg og svo svaðaleg tík, en án hennar erum við lítið. Hún á ekkert að vera auðveld en hún er viðkvæm og vandmeðfarin, ég tel nokkuð víst að tíkin er útriðin eftir hamfarir síðustu tveggja ára og tekur vafalaust einhvern tíma fyrir sárin að gróa.

Flokkur: Stjórnmál og samfélag | Facebook